امروز هوا دوباره باراني بود..... عطر بي مزهء پاييز دلم را رنجاند.....عصر جمعه

چه سكوتي ست اينجا..... بين اين پنجره ها..... منم اينجام....  بين كاغذ هايم....

مي نويسم راز..... راز پر معني زيستن را... قصهء بادي كه , لحظه اي پيش به سويم

پر زد..... من لب پنجره بودم...... خاطرم مي آيد ...... گيسوانم در باد..........

كه چه زيركانه مي رقصيدند...... مبادا از پس پنجره اي ..... دل همسايه بگيرد....

باز آواز بهانه بسرايد ..... بنوازد نت دوستت دارم را برايم ..... و منم راهي افكار

بتازم به برش..... بروم سوي خيالش .....و شوم شوق نواختن برايش.........

من نخواهم كه سرايد غزلي وصف نگاهم......هيچ كس ....من پرم از عشق

پرم از حس دوست داشتن ...... پرم از باور يادت...... سرازيرم ز افكارت.....

و لب ريزم ز تنهايي ..... كه اكنون مدتي ست از آن دورم...... چه غوغايي ست

 شب و روزم...........

نمي دونم چه جوري بايد شروع كنم

با چه كلامي ¸ با چه نگارشي¸ فقط مي دونم كه مي خوام بنويسم

حرفاي دلمو ¸ راز اشك هاي شبونمو¸ 

 قصهء عشقي كه اين روزها به سراغم اومده و.....

مي خوام كمكم كنيد باهام بمونيد  تا بتونم بهتون اعتماد كنم 

 تا براي هم دوستاي خوب و وفاداري بمونيم.

اون كسي كه به خاطرش اين وبلاگ رو ساختم خودش از همه جا بي خبره

شايد يه روزي بهش گفتم¸ ولي نمي دونم كي؟

بهش نگفتم چون هنوز از بيان احساسم بهش مي ترسم.

روز اول بهم گفت خوشبخت ترين زن دنيا كسيه كه آخرين عشق يه مرد باشه و

خوشبخت ترين مرد كسيه كه اولين عشق يه زن باشه....

اون روز با خودم گفتم مي خوام اون اولين عشقم باشه ولي از اون جايي كه

دوست ندارم دلم مثل يه كاروان سرا باشه و هر روز يكي بيادو احساساتمو به بازي 

بگيره و بعد بره¸ تا الان هيچ كسي رو تو حريم خودم راه ندادم.

من تا امروز عاشق نشدم¸ حتي هيچ مردي رو دوست هم نداشتم چه برسه به عشق.

از روزي كه ديدمش همون ثانيه هاي اول به دلم نشست ولي اصلا بهش دل نبستم

كم كم كه شناختمش صداقتي رو كه دنبالش بودم تو چشماش ديدم.

همون شد كه ديگه فكرش رهام نكرد هفته اي چند بار همديگرو مي ديديم و اين

آشناي و شناخت هر روز بيشتر از روز قبل مي شد. عشق اول آدم خيلي حرمت داره

دلم نمي خواد ارزش و حرمت عشق رو با كارايي كه تو اين زمونه جوونا مي كنن و

بهش مي گن عشق از بين ببرم.

من دنبال يه عشق اسطوره ايم يه عشق اهورايي عشقي كه انسان رو به كمال

برسونه و بهش وسعت بده¸ نه اينكه يه روز به خودت بياي و ببيني عشقت به يه

 خاطرهء تلخ تبديل شده و...........

من از شكست نمي ترسم  ولي دلمم نمي خواد تجربش كنم و سعي كردم تو اين

زمينه ها از تجربهء ديگران استفاده كنم. ولي يه چيزي هست كه تا خودت تجربش

نكني نمي فهمي چيه¸ اونم احساس لذته....

لذتي كه از گرفتن دست كسي كه دوسش داري مي بري¸ اينكه زير بارون پاييزي

باهاش قدم بزني¸ ببوسيش¸ در آغوشت بگيريش و با تمام وجودت حسش كني

حس اينكه كسي هست كه مدام بهت فكر كنه و انتظار ديدنت رو بكشه.

من مي خوام اين لذت ها رو خودم تجربه كنم و طعمش رو بچشم و به اين فكر

نكنم كه شايد يه روز همه چي تموم بشه. ما هر دو به قصد موندن شروع كرديم

نه به قصد رفتن.

مي خوام احساسم رو نسبت بهش بنويسم شايد يه روزي خوندو فهميد كه چقدر

دوسش دارم...... شايدم نوشته هام مثل يه گنج با ارزش برام باقي موند كه تا

آخر عمرم بدونم چه روزاي خوبي رو پشت سر گذاشتم.